Pagina's

woensdag 23 september 2015

Over adoptie

Soms kom je mensen tegen die, al voordat ze wat tegen je hebben gezegd, je een warme gloed in het hart bezorgen. Onlangs overkwam mij dat weer eens. Een glunderend echtpaar met in een draagzak een klein manneke. Stralend! Zoals alleen mensen kunnen stralen, die net moeder of vader zijn geworden. Het kind, dat ze met zich meedroegen, was twee jaar oud. Gewoonlijk heeft de euforie van het ouderschap dan inmiddels plaats gemaakt voor een wat meer evenwichtig ouderlijk geluk. Zo niet bij dit trotse echtpaar. Want ze waren werkelijk nog maar onlangs ouder geworden van hun tweejarig kind. Ze hadden het geadopteerd – net uit China opgehaald. Evenals een echtpaar, dat in verwachting is, zullen zij ook reikhalzend hebben uitgezien naar het moment dat ze hun kind in de armen mochten sluiten.
Wat is het toch mooi, dat kansloze kinderen weer een toekomst geboden wordt en ontvangen waar ieder kind ter wereld recht op heeft: liefdevolle ouders. Ik heb wat met adoptie. De reden daarvan laat zich gemakkelijk raden: als schrijver van een adoptieroman blijft dat item me hevig boeien.
Er wordt wel beweerd, dat schrijvers de personages die ze in hun boek opvoeren, als hun kinderen beschouwen. In het geval van de roman “Carmen” geldt dit ook voor mij. Mijn hoofdpersoon heb ik geboren zien worden, ik was erbij toen haar biologische moeder afscheid van haar nam en toen haar adoptieouders haar ophaalden. Haar moeilijke puberjaren, de afgrond waarin ze terecht kwam én de wonderlijke manier waarop ze uit de goot werd gehaald – ik heb het allemaal met haar meegemaakt. De roman getuigt ervan dat er soms van alles mis kan gaan tussen het geadopteerde kind en zijn/haar ouders. Net zoals overigens de relatie tussen biologische ouders en kinderen op een fiasco uit kan lopen.
Maar als ik denk aan de vele weeshuizen in de wereld, en besef hoe talloze kinderen wachten op datgene waar ze recht op hebben – liefdevolle ouders – dan kan mijn hart alleen maar juichen als ik zie dat mensen een klein kind van ver hebben gehaald, om het in hun hart te sluiten. Opdat het kan volbrengen waartoe het geboren is: liefde geven én ontvangen.