Pagina's

zaterdag 12 september 2015

Aan een nieuw boek beginnen


Altijd, als ik een manuscript af heb, leg ik mijn schrijverspen voorlopig neer. Hoewel de schrijversflow heerlijk is, moet je er af en toe ook los van komen en je aandacht op andere zaken richten, vind ik. Met een zekere voldoening kijk ik dan op mijn werk terug en langzaamaan dringt het besef tot me door dat ik aan het einde van een boeiend en meeslepend traject ben aangekomen. Een weg die ik zelf heb uitgekozen en geplaveid, maar zo heel anders is geworden dan dat ik het me aan het begin had voorgesteld. Doorgaans begrijp ik het zelf niet hoe ik het wéér voor elkaar gekregen heb om een mooi verhaal op papier te zetten.

In de afgelopen maanden hebben andere zaken mijn aandacht gevraagd. Zoals de verschijning van “Carmen” en de daarbij behorende publiciteit. Hoewel de historische roman echt “mijn ding” is, denk ik dat ik met “Carmen” mijn mooiste boek geschreven heb. Zou dat echt zo zijn, of zeggen schrijvers dat wel vaker van hun laatste roman? Ik weet het niet, de tijd zal het leren. De reacties die ik op “Carmen” gekregen heb, zijn zonder meer hartverwarmend!

“De plaggenhutten” – zoals ik het project aanvankelijk noemde – werd al weer een hele tijd geleden afgerond. In de laatste weken heb ik het opnieuw doorgelezen, redactie uitgevoerd, sommige stukken herschreven, aangevuld en geschrapt. Én ik heb het een definitieve titel gegeven. “Het lijk van Ermelo” is de naam van mijn nieuwe manuscript. Onlangs heb ik het naar mijn uitgever gestuurd. Natuurlijk is het altijd weer spannend of die er even enthousiast over is als ikzelf.

Natuurlijk hebben de schrijverskriebels al lang weer bij me toegeslagen. Er is immers nog zoveel om over te schrijven… Jaren geleden kwam er een ideetje mijn hoofd binnenhuppelen en dat is er nooit meer uitgegaan. Ik heb al heel wat achtergrondinformatie verzameld en inmiddels zijn de eerste hoofdstukken van een volgend boek geschreven. Het begin is er, ik weet ook hoe het afloopt, en natuurlijk heb ik een voorstelling van wat onderweg allemaal gebeuren gaat. Maar hoe het écht gaat lopen… Ook ikzelf zal weer voor verrassingen komen te staan. Zoals altijd aan het begin van 80.000 woorden denk ik opnieuw: Zal het me echt lukken?
Isabel Allende, een van mijn favoriete schrijvers omschreef het zo in “De som der dagen”:
Aan een nieuw boek beginnen is net zo zwaar als verliefd worden, een onbezonnen opwelling die fanatieke toewijding eist. Bij ieder boek, net als bij een nieuwe liefde, vraag ik me af of ik de kracht zal hebben om het te schrijven en of een dergelijke onderneming de moeite waard is: er zijn al te veel nutteloze boeken, te veel mislukte liefdesavonturen.  ******  Wat voor boek zal het worden? Zal ik het tot het eind toe volhouden? Over de liefde stel ik me die vragen niet meer, want ik leef al achttien jaar met dezelfde minnaar en ben over de twijfels heen.
Herkenbaar…